goneis_psychiatros

Σε ποιες περιπτώσεις οι γονείς θα πρέπει να καταφεύγουν στον παιδοψυχίατρο

Όταν το παιδί είναι βρέφος.

Όλα τα παιδιά δεν εξελίσσονται με τον ίδιο ρυθμό. Το βρέφος έρχεται σε έναν κόσμο τον οποίο για να οικιοποιηθεί, έχει ανάγκη την επαφή  με το σώμα του, το περιβάλλον, τα πρόσωπα φροντίδας. Η σχέση αλληλεπίδρασης με τη μητέρα είναι πρωταρχικής σημασίας. Τα κύρια χαρακτηριστικά που απαιτούνται για μία ισορροπημένη και ικανοποιητική αλληλεπίδραση είναι η πληρότητα των συναισθημάτων και του δοσίματος μεταξύ μητέρας-βρέφους κι η σταθερότητα της σχέσης τους.

Η ανάπτυξη κάθε παιδιού καθορίζεται από συνδυασμό αλληλεπιδράσεων βιολογικών, κληρονομικών και συναισθηματικών, ανάμεσα στο παιδί και στο περιβάλλον του. Οι περισσότερες παθολογικές εκδηλώσεις αυτής της περιόδου, όταν αποκλεισθεί η ύπαρξη οργανικού παράγοντα, θεωρούνται συνδεδεμένες με τη δυσλειτουργία της σχέσης αλληλεπίδρασης μεταξύ βρέφους και προσώπου φροντίδας. Η έκφραση αυτής της δυσφορίας του βρέφους, οδηγεί σε εκδήλωση σωματικών συμπτωμάτων.

Αυτά περιλαμβάνουν: καθυστέρηση της ανάπτυξης τόσο στον ψυχοκινητικό, όσο και στο νοητικό τομέα. Το βρέφος μπορεί να μην αντιδρά, να είναι παθητικό, να μην εμφανίζει συμπεριφορά προσκόλλησης στην μητέρα, όπως αμοιβαίο ατένισμα, χαμόγελο, καλή  βλεμματική επαφή με τη μητέρα κατά την διάρκεια της φροντίδας. Αυτά αποτελούν σημεία που χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης τόσο σε οργανικό  όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, από ειδικούς.

Επίσης, το ίδιο ισχύει για διαταραχές ύπνου και διατροφής. Κάποια ψυχοσωματικά νοσήματα που εκδηλώνονται πρώιμα, όπως το άσθμα, το έκζεμα, η αλωπεκία, συχνές γαστρεντερικές διαταραχές, χρήζουν και παιδοψυχιατρικής εκτίμησης εφόσον αποκλεισθεί η οργανική αιτία. Τα βρέφη ψυχικά ασθενών μητέρων, πιθανόν να χρήζουν εκτίμησης.

Η προσχολική ηλικία.

Στην προσχολική ηλικία, ειδικές αναπτυξιακές διαταραχές (διαταραχές ομιλίας και λόγου, διαταραχές της κινητικής λειτουργίας) οφείλουν να οδηγήσουν το γονέα στην αναζήτηση βοήθειας από ειδικό. Το ίδιο ισχύει  και για τις διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές (αυτισμός), για διαταραχές ελέγχου των σφιγκτήρων (ούρηση,αφόδευση), για το άγχος αποχωρισμού.

Όταν το παιδί πηγαίνει στο σχολείο.

Στην σχολική ηλικία μπορεί να εμφανιστούν θέματα που αφορούν σε: δυσκολία στην προσαρμογή στο περιβάλλον του σχολείου, μαθησιακές δυσκολίες (δυσλεξία,δυσγραφία,δυσαριθμία), παιδικές φοβίες, σχολική φοβία, αδυναμία να συνάψει το παιδί φιλικές σχέσεις με συνομήλικους και να συμμετέχει σε ομαδικά παιχνίδια, υπερκινητικότητα και διάσπαση προσοχής, παιδική κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου, επιλεκτική αλαλία, τικς, ψυχοσωματικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις  κρίνεται αναγκαίο να  εκτιμηθεί το παιδί  και από παιδοψυχίατρο.

Εφηβεία.

Στην περίοδο της εφηβείας οι διαταραχές της όρεξης (ανορεξία-βουλιμία), η κατάθλιψη, η αυτοκτονική συμπεριφορά, οι διάφορες εξαρτήσεις, καθώς και όλες οι ψυχολογικές διεργασίες που επιτελούνται σε αυτό το στάδιο της ζωής, αναγκάζουν συχνά τον έφηβο και τους γονείς του  να ζητήσουν ψυχιατρική βοήθεια.

Το ίδιο ισχύει και για διάφορα ψυχοκοινωνικά προβλήματα της παιδικής κι εφηβικής ηλικίας, όπως είναι: η αρρώστια κι η αναπηρία στην παιδική ηλικία, η απώλεια κι ο θάνατος, ο σχολικός εκφοβισμός (bullying), το διαζύγιο, η παραμέληση και κακοποίηση, οι τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας.

Ο κύριος στόχος της θεραπείας είναι η αντιμετώπιση του παιδιού και του εφήβου με σεβασμό κι απόλυτη διακριτικότητα, η ανακούφιση του ίδιου και της οικογένειας από τα θέματα που   προβληματίζουν και πιθανόν ταλαιπωρούν και η καλύτερη δυνατή έκβαση αυτών.